Namaszczenie chorych

Odwiedziny chorych z Komunią Świętą i namaszczeniem

Już w początkach Kościoła chorym udzielano namaszczenia olejem świętym, zgodnie ze słowami św. Jakuba:

„Choruje ktoś wśród was? Niech sprowadzi kapłanów Kościoła, by się modlili nad nim i namaścili go olejem w imię Pana. A modlitwa pełna wiary będzie dla chorego ratunkiem i Pan go podźwignie, a jeśliby popełnił grzechy, będą mu odpuszczone” (Jk 5,14-15).

Sakrament namaszczenia chorych przeznaczony jest dla każdego ochrzczonego, który poważnie zachorował lub osiągnął podeszły wiek.

Czym jest namaszczenie chorych?

Bywa mylnie utożsamiane wyłącznie z chwilą umierania. Tymczasem jest sakramentem wsparcia dla cierpiących — dodaje siły duchowej w chorobie. Komunię udzielaną osobie w niebezpieczeństwie utraty życia nazywamy wiaticum (wiatykiem).

Prośba o namaszczenie osoby już zmarłej jest niewłaściwa — sakramenty służą żyjącym. Namaszczenie ma umocnić ducha i ciało, dodać wytrwałości w cierpieniu oraz — jeśli Bóg tego chce — przyczynić się do uzdrowienia.

Jak wezwać kapłana?

1. Nie odkładajmy tego na ostatnią chwilę — sakrament chorych nie jest „ostatnim namaszczeniem”, lecz duchową pomocą w chorobie. Można go przyjmować wielokrotnie, zwykle nie częściej niż raz w tej samej chorobie.
2. Chory w szpitalu — prosimy o wezwanie kapelana; chory w domu — o kontakt z duszpasterzem parafii: ks. Proboszczem, formularz kontaktowy.
3. Przygotujmy pokój na wizytę kapłańską: krzyż i świece na stole; jeśli przewidziane jest namaszczenie — chleb i sól na talerzu, opcjonalnie cytryna; naczynie z wodą i ręcznik do obmycia palców (opcjonalnie).

Ofiara za posługę

Odwiedziny chorego i udzielenie sakramentów nie są odpłatne. Wierni mogą złożyć dobrowolną ofiarę na potrzeby Kościoła.